یکی از موضوعات مهم در انتخاب سیستم ایمپلنت دندان، نوع اتصال بین فیکسچر و اباتمنت است. به طور کلی، این اتصال در دو نوع Internal (اتصال داخلی) و External (اتصال خارجی) طراحی میشود. هر دو سیستم سالهاست در دندانپزشکی مورد استفاده قرار میگیرند، اما تفاوتهایی دارند که میتواند بر انتخاب دندانپزشک و نتیجه درمان تأثیر بگذارد.
در سیستم External، اتصال اباتمنت روی بخش بیرونی فیکسچر قرار میگیرد. این طراحی از اولین سیستمهای ایمپلنت بوده و هنوز هم در برخی برندها و شرایط درمانی استفاده میشود. مزیت اصلی آن، سادگی در نصب قطعات و سابقه بالای مطالعات بالینی است. با این حال، در برخی موارد ممکن است در برابر نیروهای جانبی مقاومت کمتری نسبت به سیستمهای جدیدتر داشته باشد.
در مقابل، سیستم Internal به گونهای طراحی شده که اباتمنت داخل فیکسچر قرار میگیرد و اتصال عمیقتر و پایدارتر ایجاد میکند. این طراحی باعث توزیع بهتر نیروهای جویدن، کاهش احتمال شل شدن پیچ و افزایش پایداری مکانیکی میشود. به همین دلیل، امروزه بسیاری از برندهای معتبر ایمپلنت از این نوع اتصال استفاده میکنند.
البته انتخاب بین این دو سیستم تنها به نوع اتصال محدود نمیشود. کیفیت ساخت قطعات، دقت طراحی، تجربه دندانپزشک و شرایط بالینی بیمار نیز نقش بسیار مهمی در موفقیت درمان دارند. یک سیستم External باکیفیت میتواند عملکردی بسیار بهتر از یک سیستم Internal بیکیفیت داشته باشد.
امروزه بیشتر برندهای مطرح دنیا به سمت اتصالات Internal و بهویژه طراحیهای Conical Connection حرکت کردهاند؛ زیرا این نوع اتصال علاوه بر استحکام بیشتر، میتواند به کاهش نفوذ باکتریها در محل اتصال و حفظ سلامت استخوان اطراف ایمپلنت کمک کند.
در نهایت، نمیتوان گفت یکی از این دو سیستم همیشه بهترین انتخاب است. انتخاب سیستم مناسب باید بر اساس شرایط بیمار، نوع درمان، کیفیت برند و نظر دندانپزشک انجام شود. مهمتر از نوع اتصال، استفاده از قطعات ایمپلنت استاندارد و اورجینال و اجرای صحیح درمان است؛ عواملی که بیشترین تأثیر را بر موفقیت و ماندگاری طولانیمدت ایمپلنت خواهند داشت.
دیدگاه خود را بنویسید