به طور کلی، کاشت ایمپلنت در فک بالا معمولاً پیچیده‌تر از فک پایین است. دلیل اصلی این موضوع، تفاوت در تراکم استخوان و وجود حفره‌های سینوسی در فک بالاست. استخوان فک پایین معمولاً متراکم‌تر و محکم‌تر است، بنابراین ایمپلنت در بسیاری از موارد سریع‌تر و با استحکام بیشتری به استخوان جوش می‌خورد.

در مقابل، استخوان فک بالا اغلب نرم‌تر است و در ناحیه دندان‌های آسیاب، نزدیکی سینوس‌ها ممکن است فضای کافی برای قرار دادن ایمپلنت را محدود کند. در چنین شرایطی، دندانپزشک ممکن است قبل از کاشت ایمپلنت، جراحی‌هایی مانند سینوس لیفت یا پیوند استخوان را پیشنهاد دهد تا شرایط برای درمان موفق فراهم شود.

البته سخت‌تر بودن ایمپلنت در فک بالا به این معنا نیست که موفقیت آن کمتر است. امروزه با استفاده از تصویربرداری سه‌بعدی، برنامه‌ریزی دقیق درمان و تکنیک‌های پیشرفته، ایمپلنت در هر دو فک با درصد موفقیت بسیار بالایی انجام می‌شود.

در نهایت، موفقیت درمان بیش از آنکه به محل کاشت بستگی داشته باشد، به عواملی مانند کیفیت استخوان، سلامت عمومی بیمار، رعایت بهداشت دهان و تجربه دندانپزشک وابسته است. به همین دلیل، پس از معاینه و بررسی تصاویر رادیوگرافی، بهترین روش درمان برای هر فرد به‌صورت اختصاصی انتخاب می‌شود.