وقتی یک یا چند دندان از دست می‌رود، دو روش رایج برای جایگزینی آن وجود دارد: ایمپلنت و بریج. انتخاب بین این دو به شرایط دهان، بودجه و نظر دندانپزشک بستگی دارد، اما در بسیاری از موارد ایمپلنت گزینه‌ای ماندگارتر محسوب می‌شود.

در روش بریج، دندان مصنوعی روی دندان‌های مجاور تکیه می‌کند. به همین دلیل معمولاً لازم است دندان‌های سالم کنار فضای خالی تراش داده شوند تا بتوانند پایه بریج باشند. این روش نسبت به ایمپلنت سریع‌تر انجام می‌شود و معمولاً هزینه اولیه کمتری دارد.

اما در روش ایمپلنت، یک پایه تیتانیومی در استخوان فک قرار می‌گیرد و نقش ریشه دندان را ایفا می‌کند. سپس روکش دندان روی آن نصب می‌شود. مهم‌ترین مزیت ایمپلنت این است که به دندان‌های کناری آسیبی وارد نمی‌کند و به حفظ استخوان فک کمک می‌کند. همچنین در صورت مراقبت مناسب، ایمپلنت می‌تواند سال‌ها و حتی چند دهه دوام داشته باشد.

از طرف دیگر، بریج برای افرادی که حجم استخوان کافی برای ایمپلنت ندارند یا به دنبال درمانی سریع‌تر هستند، می‌تواند گزینه مناسبی باشد. با این حال، طول عمر بریج معمولاً کمتر از ایمپلنت است و ممکن است پس از چند سال نیاز به تعویض یا ترمیم داشته باشد.

به طور کلی، اگر شرایط استخوان فک مناسب باشد و محدودیت خاصی وجود نداشته باشد، بسیاری از دندانپزشکان ایمپلنت را به دلیل دوام بالا، حفظ سلامت دندان‌های مجاور و ظاهر طبیعی‌تر، گزینه برتر می‌دانند. با این حال، تصمیم نهایی باید پس از معاینه و بررسی شرایط هر فرد توسط دندانپزشک گرفته شود.