موفقیت درمان ایمپلنت تنها به جوش خوردن فیکسچر به استخوان بستگی ندارد؛ بخش پروتزی نیز نقش بسیار مهمی در عملکرد و دوام نهایی ایمپلنت دارد. شکست پروتزی به مشکلاتی گفته می‌شود که در روکش، اباتمنت یا پیچ‌های ایمپلنت ایجاد شده و عملکرد یا زیبایی درمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

یکی از شایع‌ترین دلایل این مشکل، شل شدن یا باز شدن پیچ اباتمنت است. این اتفاق معمولاً به دلیل اعمال نیروی زیاد، تنظیم نادرست اکلوژن یا بستن پیچ با گشتاور نامناسب رخ می‌دهد. شکستن روکش یا لب‌پریدگی سرامیک نیز از دیگر مشکلات رایج است که می‌تواند در اثر فشارهای شدید جویدن، دندان‌قروچه یا انتخاب نامناسب جنس روکش ایجاد شود.

استفاده از قطعات غیراصل یا ناسازگار با سیستم ایمپلنت نیز می‌تواند باعث کاهش دقت اتصال و افزایش احتمال بروز مشکلات مکانیکی شود. علاوه بر این، طراحی نامناسب پروتز، توزیع نابرابر نیروهای جویدن و رعایت نکردن بهداشت دهان، از عواملی هستند که در طولانی‌مدت احتمال شکست پروتزی را افزایش می‌دهند.

خوشبختانه بیشتر مشکلات پروتزی، در صورت تشخیص به‌موقع، بدون نیاز به خارج کردن ایمپلنت قابل درمان هستند. انتخاب قطعات باکیفیت، طراحی صحیح پروتز، رعایت اصول اکلوژن، استفاده از گشتاور توصیه‌شده توسط شرکت سازنده و انجام معاینات دوره‌ای، مهم‌ترین عوامل پیشگیری از این نوع شکست به شمار می‌روند و می‌توانند عمر مفید درمان ایمپلنت را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهند.